Respijtopvang

Respijtopvang of ook wel kortdurend verblijf genoemd, is een vorm van maatwerkondersteuning. Inzet is mogelijk vanuit verschillende wetten. Vanuit de Wmo valt inzet onder het bevorderen of stabiliseren van de zelfredzaamheid van de inwoner. 

In de meeste gevallen is de inzet van respijtopvang een vorm van respijtzorg, welke gericht is op het ontlasten van de mantelzorger. In dat geval gaat het om mantelzorgers van inwoners die behoren tot de doelgroep van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) en thuis wonen. Doel is te voorkomen dat de mantelzorger overbelast raakt. Daarmee wordt beoogd dat de cliënt langer thuis kan blijven wonen. 

Bij respijtopvang verblijft de cliënt, tijdelijk op een andere locatie, waar toezicht en de noodzakelijke ondersteuning en begeleiding geboden worden aan cliënt. Dit wordt ook wel aangeduid als ‘logeren’. In principe wordt de ondersteuning die in de thuissituatie door de mantelzorger wordt verleend, vervangen door ondersteuning via de aanbieder respijtopvang. In gevallen waarin de cliënt aanspraak kan maken op tijdelijk verblijf op basis van de Zorgverzekeringswet ( Zvw) of de Wet langdurige zorg (Wlz), is dit altijd voorliggend ten opzichte van respijtopvang op basis van de Wmo. 

Respijtopvang kan maximaal 6 weken per jaar worden ingezet.

Met deze aanbieders heeft de gemeente een overeenkomst.